MİNİ MİNNACIK ŞİRİNDERE ÇOCUK KOROSU

Dernekte bulunduğum bir gün;üç çift çakmak gibi bakan gözlerle buluştuğumda ilk kez görmüştüm bu sevimli kızları. Ayaklarında terlik, incecik üstleri, soğuğa meydan okurcasına ’Okul çantası var mı ‘ dediler. Sanırım derneğimizi daha önceden tanıyorlardı. O günden bugüne iki ay geçti ve her Perşembe o güzel çocuklarla buluşmaya devam ediyoruz.

Bir Yönetim Kurulu Toplantısında başkanımız Fatih Bey, Şirindere Çocuk Korosu‘ nu kuralım mı diye öneride bulunmuştu. Olurdu elbet de ama nasıl? Farklı kültürden gelen farklı kuralları olan o çocuklarla ortak bir payda da buluşabilecekmiydik. Ama denemeye değerdi. Belki bir ya da birkaçının hayatına dokunabilirdik. Böylece çağrı yaptık. İlk çalışmaya sadece o güzel kız çocuğu gelmişti, bu kez meraklı bakan gözlerle. Bir sonra ki çalışmaya arkadaşlarını da getirdiler. Fakat bu ekip işiydi. Projeden müzik öğretmeni arkadaşıma söyledim, hiç düşünmeden kabul etti. O da bir diğer arkadaşına; şimdi dört kişilik eğitmen grubuyuz.

Çalışmalarda hem rol model oluyoruz hem de doğru davranışlarını pekiştiriyoruz. Zira sadece müzik değildi amaç. Hayatlarında küçük farklı pencere açabilmeliydik. Yolun çok başındayız ve sonunu da henüz göremiyoruz. Oldukça yorucu geçiyor iki saatlik çalışmamız. Yaklaşık on iki öğrencimiz var. Önce derslere vaktinde gelmelerini, sessizce konuşanı dinlemeleri gibi aslında basit ama onlar için bir parça zor davranışları henüz kazandırabildik. Sanırım bundan sonrada ritim; şarkı; nota da öğretebiliriz.

Dördümüzün heyecanı çocuklarımızı şaşırtıyor. Onlarla böylesi ilgilenen daha önce olmuş mudur bilmiyorum. Aramızda sevgi köprücükleri de kurulmaya başladı. Gerçekten nasıl sonlanır bu çalışma tahmin etmek imkansız. Ama yılmayacağımız kesin. Her çalışma dönüşü eve gittiğimde üzerimden tır geçmiş gibi; ama yüzümde mutlu bir tebessüm.

Şirindere Çocuk Korosu emeklemeye başladı. Yakında yürümeye de başlayabilmesi umuduyla sağlıcakla kalın.

 

M.Demet YÜCELGEN

 

Kazanılmadan kaybedilmiş bir geleceğin herhangi bir yerinde
Hani şu uçurtması asılı kalan çocuk var ya,
Bilyelerini rüyalarında unutan çocuk,
Ve oyuncaklarını masal kahramanlarına kaptıran çocuk
O benim işte , o benim abi( Bedirhan GÖKÇE)

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir